پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 43 |
| تعداد شمارهها | 1,840 |
| تعداد مقالات | 14,938 |
| تعداد مشاهده مقاله | 41,157,185 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 15,994,083 |
اثربخشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| پژوهش نامه روانشناسی مثبت | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مقاله 5، دوره 10، شماره 4 - شماره پیاپی 40، اسفند 1403، صفحه 73-100 اصل مقاله (1.46 M) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22108/ppls.2025.143422.2587 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| نویسندگان | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| پگاه مهرطلب1؛ حسین داودی* 2؛ داود تقوایی3 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 1دانشجوی دکتری مشاوره،گروه مشاوره، واحد اراک،دانشگاه آزاد اسلامی ، اراک، ایران. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 2دانشیار مشاوره،گروه مشاوره، واحد خمین ،دانشگاه آزاد اسلامی ، خمین، ایران. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 3دانشیار روانشناسی،گروه روانشناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی ،اراک، ایران. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| چکیده | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه گواه بود. در این پژوهش، از بین زوجین ساکن اراک در زمستان سال 1402، 24 زوج به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایدهی شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامۀ رضایت زناشویی انریچ، پرسشنامۀ تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر و فرم کوتاه پرسشنامۀ طرحوارههای ناسازگار اولیۀ یانگ استفاده شد. زوجین گروه آموزش به مدت 11 جلسۀ 90دقیقهای در جلسات آموزشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت شرکت کردند. نتایج تحلیل واریانس چندمتغیری نشان داد آموزش برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین اثربخشی معناداری داشته است و این نتیجه در دورۀ پیگیری 45روزه نیز پایدار بود. بنابراین، میتوان گفت برنامۀ توانمندسازی زناشویی از روایی لازم برای افزایش تمایزیافتگی و رضایت زناشویی زوجین به عنوان یک برنامۀ پیشگیرانه سطح اول برخوردار است. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| کلیدواژهها | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| برنامۀ توانمندسازی زناشویی؛ طرحوارههای مثبت؛ رضایت زناشویی؛ تمایزیافتگی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| اصل مقاله | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
خانواده به عنوان بنیادیترین نهاد فرهنگی و اجتماعی، محل اصلی تأمین نیازهای روانی، جسمانی، معنوی و اجتماعی اعضای خود است و نگرشها، رفتارها، باورها و عواطف افراد عمیقاً تحت تأثیر بستر خانواده شکل میگیرند (Najafi et al., 2024)؛ بنابراین، کیفیت عملکرد خانواده سلامت اعضای خانواده و به تبع آن، اجتماع را تحت تأثیر قرار میدهد (Salari et al., 2024). در درون نظام خانواده نیز، استحکام و دوام زیرمنظومۀ همسری، کلید ثبات خانواده محسوب میشود (Goldenberg & Goldenberg, 2014/2023)؛ به گونهای که عملکرد این زیرمنظومه بر سلامت خانواده تأثیر فراوان میگذارد و مشکل آن به همۀ خانواده سرایت میکند (Zahrakar & Jafari, 2023). روانشناسان خانواده غالباً معیار خود را در بررسی کیفیت روابط زوجین، سطح رضایتمندی زناشویی آنها قرار دادهاند (Jahandoost et al., 2020). در واقع، رضایت زناشویی یکی از عواملی است که نقشی مهم در پایداری ازدواج و ثبات نظام خانواده ایفا میکند (Ghaibi et al., 2022). سازمان بهداشت جهانی نیز دو معیار رضایت و پایداری را به عنوان معیارهای خانوادۀ موفق در نظر گرفته است (Soltanolketabi & Dashti, 2023). منظور از رضایت زناشویی وضعیت تعاملات متقابل زوجین و ارزیابی ذهنی آنها از همۀ تجربیات عاطفی و شناختی خود در ازدواج است (Çelik et al., 2022). طحان و همکاران (2020) در پژوهشی نشان دادند همانطور که رضایت زناشویی موجب افزایش رضایت کلی از زندگی و نشاط میشود، نارضایتی از زندگی زناشویی نیز بر تعاملات اجتماعی و روانی بین زوجین و همچنین، رشد و تکامل فرزندان خانواده تأثیر منفی میگذارد. افرادی که رضایت زناشویی بالایی دارند، هیجانهای مثبت بیشتری تجربه میکنند و از رویدادهای پیرامون خود ارزیابی مثبتتری دارند؛ در حالی که افرادی که رضایت زناشویی پایینی دارند، خود، گذشته، آینده، دیگران و نیز رویدادها و موقعیتهای زندگی خود را نامطلوب ارزیابی میکنند و هیجانهای منفی بیشتری را تجربه میکنند (Greenberg & Goldman, 2008/2023; Whisman et al., 2021). با وجود اهمیت رضایت زناشویی، افزایش نرخ طلاق، به عنوان معتبرترین شاخص آشفتگی زناشویی، نشانگر آن است که رضایت زناشویی بهآسانی قابل دستیابی نیست (Nikouy et al., 2018) و بر اساس نتایج پژوهشها، از مجموعهای از عوامل درونفردی و بینفردی تأثیر میپذیرد (Jahandoost et al., 2020). یکی از عواملی که بر اساس نتایج پژوهشها، میتواند رضایت زناشویی زوجین را تحت تأثیر قرار دهد، میزان تمایزیافتگیخود[1] زوجین است (Azizi & Hajializadeh, 2023; Bashi Abdolabadi et al., 2022)؛ بهگونهای که به اعتقاد بوئن[2]، آنچه در یک رابطۀ زناشویی حائز اهمیت است، میزان هماهنگی و تناسب زوجین نیست، بلکه سطح تمایزیافتگی آنهاست (Asgharnia & Ramezani, 2021). تمایزیافتگی، به عنوان یک ویژگی شخصیتی، در دو سطح درونروانی و برونروانی نمایان میشود. تمایزیافتگی در سطح درونروانی به عنوان فرایندی که در درون فرد رخ میدهد، شامل مؤلفههای جایگاه من[3] و واکنشپذیری عاطفی[4] است؛ جایگاه من به معنای داشتن حس روشنی از خود و استقلال در افکار و باورهاست و واکنشپذیری عاطفی نیز به غلبۀ احساسهای فرد بر عقل و منطقش و پاسخگویی بر پایۀ هیجانها اشاره دارد (Seyyed Majidi et al., 2023). تمایزیافتگی در سطح برونروانی فرایندی در نظر گرفته میشود که در روابط بین افراد به وقوع میپیوندد و شامل مؤلفههای درهمآمیختگی با دیگران[5] و گسلش عاطفی[6] است. در هم آمیختگی با دیگران به از دست دادن استقلال خود و انحلال و درهمآمیختگی در روابط صمیمانه با دیگران، به ویژه افراد مهم زندگی اشاره دارد و گسلش عاطفی نیز بیانگر نوعی احساس تهدید و آسیبپذیری در روابط و گاه تمایل به اتخاذ رفتارهای دفاعی مانند فاصلهگرفتن، قطع ناگهانی رابطه و انکار اهمیت رابطهداشتن با دیگران است (Nilab et al., 2019). نتایج پژوهشها حاکی از آن است که افراد تمایزیافته ویژگیهایی دارند که میتوانند موجب بهبود زندگی زناشویی شوند. این افراد، زمانی که عواطف منفی شدیدی را تجربه میکنند، تحت تأثیر این عواطف قرار نمیگیرند و واکنشهایی کنترلشده دارند (Peleg & Messerchmidth-Grandi, 2019; Dastmardi et al., 2023)، به یکدیگر اجازۀ داشتن روابط صمیمانه و انعطافپذیر را میدهند، تفاوت عقاید یکدیگر را تحمل میکنند و در شرایط هیجانی کمتر تحت تأثیر هیجانات قرار میگیرند (Aryaee Azar et al., 2021)؛ این ویژگیها به کاهش تنشهای بین زوجین منجر میشوند و کیفیت زندگی زناشویی آنها را افزایش میدهند (Peleg & Messerchmidth-Grandi, 2019). با توجه به اهمیت نهاد خانواده، روانشناسان و درمانگران خانواده از مداخلات متعددی برای کمک به زوجین برای دستیابی به روابط رضایتبخش و پایدار استفاده کردهاند. یکی از مداخلاتی که در درمان مشکلات شدید زناشویی و مشکلات رایج در تداوم روابط صمیمی و همچنین، افزایش سطح رضایت زناشویی زوجین به صورت وسیع استفاده و اثربخشی آن تأیید شده است، طرحوارهدرمانی و سایر مداخلات مبتنی بر طرحواره است. در رویکرد طرحوارهدرمانی یانگ و همکاران (2003/2024)، تمرکز اصلی بر طرحوارههای ناسازگار اولیه[7] یا طرحوارههای منفی است (Stevens & Roediger, 2016/2022)؛ با وجود این، طرحوارهها میتوانند مثبت یا منفی، سازگار یا ناسازگار، عملکردی یا غیرعملکردی باشند (Özhan, 2022). الیوت و لاسن (1997) معتقد هستند برای هر یک از طرحوارههای ناسازگار اولیه، یک طرحوارۀ سازگار وجود دارد. از سوی دیگر، با توجه به مراحل رشد روانی-اجتماعی در دیدگاه اریکسون (1950)، نیز میتوان چنین استدلال کرد که حل موفقیتآمیز هر یک از این مراحل رشد منجر به شکلگیری یک طرحوارۀ سازگار و شکست در آن مرحله باعث ایجاد یک طرحوارۀ ناسازگار میشود (Young et al., 2003/2024). بر این اساس، لاکوود و پریس (2012) مفهوم طرحوارههای سازگار اولیه[8] یا طرحوارههای مثبت را به عنوان مکمل[9] مثبت طرحوارههای ناسازگار اولیه در رویکرد یانگ و همکاران (2003/2024) مطرح کردند. این طرحوارهها نیز همانند طرحوارههای ناسازگار اولیه شامل الگوهای پایدار پردازش اطلاعات، افکار، هیجانات، خاطرات و اولویتهای توجه هستند؛ با این تفاوت که عملکردی مثبت دارند و منجر به رفتار سازگارانه میشوند. آنها معتقد هستند طرحوارههای مثبت نیز در خلال دوران کودکی، هنگامی که نیازهای هیجانی اساسی فرد به نحوی مناسب توسط والدین و سایر مراقبان اولیه ارضا شوند، آشکار میشوند (Videler et al., 2020). لاکوود و پریس (2012) معتقد هستند با توجه به اینکه طرحوارهها توسط محتواها و موضوعهایی متمایز تعریف میشوند، میتوان فرض کرد طرحوارههای مثبت و منفی سازههایی جداگانه هستند که توسط انواع مختلفی از تجربیات فعال میشوند. افراد، هر دو دستۀ طرحوارههای سازگار و ناسازگار را به صورت همزمان تجربه میکنند و رفتار و هیجاناتشان در هر لحظه بستگی دارد به اینکه کدام طرحوارۀ خاص در آن لحظۀ بهخصوص فعال باشد. علاوه بر این، اگرچه حضور و شدت یک طرحوارۀ ناسازگار اولیه، به صورت منفی، شدت طرحوارۀ سازگار اولیۀ متناظرش را پیشبینی میکند، کاهش شدت یک طرحوارۀ ناسازگار اولیه همیشه منجر به افزایش شدت طرحوارۀ سازگار اولیۀ متناظرش نخواهد شد. بنابراین، هر طرحوارۀ سازگار اولیه نمایانگر یک بُعد متفاوت است و صرفاً قطب مخالف طرحوارۀ ناسازگار اولیۀ متناظرش نیست (Louis et al., 2018). باخ و همکاران (2018) 18 طرحوارۀ سازگار اولیه را به عنوان همتاهای متناظر 18 طرحوارۀ ناسازگار اولیه در 4 حوزۀ ارتباط و پذیرش، خودگردانی و عملکرد سالم، مسئولیتپذیری و استانداردهای متعادل و محدودیتهای کافی مطرح کردند. لوئیس و همکاران (2018) پرسشنامۀ طرحوارۀ مثبت یانگ را به عنوان مکمل فرم کوتاه پرسشنامۀ طرحوارههای ناسازگار اولیۀ یانگ[10] تدوین کردند که نسخۀ نهایی این پرسشنامه با 56 پرسش، 14 عامل را به عنوان طرحوارههای مثبت یا طرحوارههای سازگار اولیه ارزیابی میکند. طرحوارههای مثبت شناساییشده در پژوهش لوئیس و همکاران (2018) عبارت بودند از: کامیابی هیجانی، موفقیت، توجه همدلانه، سلامتی و ایمنی اساسی، گشودگی هیجانی و خودانگیختگی، شفقت به خود، مرزهای سالم، تعلق اجتماعی، خویشتنداری، انتظارات واقعبینانه، هدفمندی خود، خودمراقبتی، دلبستگی پایدار و اعتمادبهنفس. آنها معتقد هستند این طرحوارههای مثبت با سلامت روان مرتبط هستند و نقش حفاظتی در برابر آسیب روانی دارند. پرسشنامۀ طرحوارۀ مثبت لوئیس و همکاران (2018) توسط مهرطلب و همکاران (2024)، در ایران اعتباریابی شد و در این مطالعه، پذیرش خود، دلبستگی پایدار، اعتماد، توجه همدلانه، خویشتنداری، خودجهتمندی، موفقیت، اعتمادبهنفس، جرئتمندی، سلامتی و ایمنی، مرزهای سالم، شفقت به خود و خودمراقبتی، به عنوان طرحوارههای مثبت شناسایی شدند (Mehrtalab et al., 2024). از زمان معرفی طرحوارههای مثبت، پژوهشهایی متعدد در این زمینه انجام شدهاند که نتایج آنها حاکی از ارتباط مثبت و معنادار بین این طرحوارهها و پیامدهای مثبت روانشناختی همچون بهزیستی روانشناختی، سلامت روان (Louis et al., 2018)، تابآوری روانشناختی (Cinar et al., 2022)، رضایت از زندگی (Chi et al., 2022; Huckstepp et al., 2023) هستند. در واقع، طرحوارههای مثبت ساختاری در هستۀ مرکزی سیستم شناختی فرد هستند که در کارایی و بهزیستی روانشناختی افراد نقش دارند و به آنها در انجام مؤثر وظایف زندگی روزمره کمک میکنند (Özhan, 2022). با وجود اهمیت طرحوارههای مثبت، بررسی پیشینۀ پژوهشی نشان داد در بیشتر پژوهشهایی که اثربخشی مداخلات مبتنی بر طرحواره بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین را بررسی کردهاند، بر طرحوارههای ناسازگار اولیه تمرکز شده است و فقط در سه پژوهش نورمحمدی و پورسیدآقایی (2023)، نیکویی و همکاران (2019) و نیکویی و همکاران (2018)، اثربخشی مداخلات مبتنی بر فعالسازی طرحوارههای معنوی اسلامی بر رضایت زناشویی بررسی شده است و تا کنون پژوهشی بر روی رابطۀ بین طرحوارههای مثبت با مؤلفههای مرتبط با زندگی زوجی و زناشویی توسط پژوهشگران انجام نشده است. بنابراین، با توجه به لزوم تدوین و معرفی مداخلات و برنامههایی برای غنیسازی روابط زوجین و تأکید روانشناسی بالینی مثبتنگر مبنی بر اینکه مداخلات متمرکز بر افزایش جنبههای مثبت میتواند به اندازۀ مداخلات مبتنی بر کاهش جنبههای منفی در بهبود مشکلات روانشناختی و آسیبهای روانی موفقیتآمیز باشد (Louis et al., 2018)، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی بود. فرضیههای پژوهش عبارتاند از: 1- برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی زوجین اثربخش است. 2- برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر تمایزیافتگی زوجین اثربخش است. روش جامعه، روش نمونهگیری و حجم نمونه: این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل نابرابر و دورۀ پیگیری 45روزه بود. جامعۀ آماری شامل کلیۀ زوجین ساکن شهر اراک در سال 2024 بود که از بین آنها، 24 زوج به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. روش نمونهگیری به این ترتیب بود که ابتدا از طریق فراخوان عمومی، از زوجین برای شرکت در برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت دعوت به عمل آمد. سپس، از بین زوجینی که برای شرکت در پژوهش اعلام آمادگی کرده بودند و با توجه به معیارهای ورود به پژوهش، 24 زوج انتخاب شدند که به صورت جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه (هر گروه 12 زوج) گمارده شدند. معیارهای ورود به پژوهش عبارت بودند از: رضایت آگاهانه و داوطلبانه برای شرکت در پژوهش و جلسات آموزشی، گذشت حداقل 1 و حداکثر 15 سال از زندگی مشترک، دامنۀ سنی زوجین بین 20 تا 45 سال، حداقل تحصیلات دیپلم، متأهلبودن و زندگی با همسر، حضور زوجین به صورت مشترک در جلسات آموزشی، نداشتن سابقۀ ابتلا به اختلالات محور یک و اختلالات شخصیت (بر اساس اطلاعات حاصل از مصاحبۀ بالینی اولیه)، نداشتن سابقۀ مشکلات ارتباطی وسیع و طولانیمدت (بر اساس اطلاعات حاصل از مصاحبۀ بالینی اولیه)، نداشتن سابقۀ سوءمصرف مواد مخدر، مشروبات الکلی و داروهای روانگردان، عدم استفاده از داروهای روانپزشکی در مدت شرکت در جلسات آموزشی، عدم شرکت در جلسات رواندرمانی و مشاورۀ همزمان با برگزاری جلسات آموزشی، عدم کسب نمرات بالا (5 و 6) در پرسشهای پرسشنامۀ طرحوارههای ناسازگار اولیۀ یانگ. معیار خروج از پژوهش نیز عبارت بود از: غیبت در بیش از سه جلسه از جلسات آموزشی. ابزار سنجش: در این پژوهش، از سه پرسشنامۀ رضایت زناشویی، تمایزیافتگی خود و طرحوارههای ناسازگار اولیه استفاده شده است. پرسشنامۀ رضایت زناشویی انریچ[11]: این پرسشنامه توسط اولسون[12] و همکاران در سال 1983 ساخته شده است (Oulia et al., 2023). نسخۀ اصلی آزمون دارای 115 پرسش است. فاورز[13] و اولسون در سال 1993 فرم 47سؤالی آن را طراحی کردند. این پرسشنامه در اصل یک نگرشسنج از نوع لیکرت است که به صورت پنجگزینهای (کاملاً موافق = 5، موافق = 4، نه موافق و نه مخالف = 3، مخالف = 2 و کاملاً مخالف = 1) طراحی شده است. در این پرسشنامه، پرسشهای 3، 5، 6، 7، 10، 13، 14، 18، 19، 21، 22، 23، 26، 27، 28، 29، 32، 33، 34 به صورت معکوس نمرهگذاری میشوند (Babasafari et al., 2023). نمرۀ کم در این پرسشنامه نارضایتی زناشویی و نمرۀ زیاد رضایت از رابطۀ زناشویی را نشان میدهد. حداقل و حداکثر نمره در این پرسشنامه بهترتیب 47 و 235 است و افرادی که نمرات آنها زیر 150 است، دارای میزانی از ناسازگاری زناشویی هستند. ضریب آلفای پرسشنامۀ انریچ در پژوهش سال 1983 اولسون و همکاران برابر 95/0 گزارش شده است (Masumi Tabar et al., 2020). در پژوهش حیدری و ساعدی (2019) نیز پایایی پرسشنامه با استفاده از دو روش آلفای کرونباخ و تصنیف 95/0 محاسبه شده است. در پژوهش حاضر، پایایی پرسشنامه به روش آلفای کرونباخ 81/0 به دست آمد (Heydari & Saedi, 2019). پرسشنامۀ تمایزیافتگی خود[14]: پرسشنامۀ تمایزیافتگی خود یک ابزار 45سؤالی است که توسط اسکورن و فریدلندر[15] در سال 1998 به منظور سنجش تمایزیافتگی افراد طراحی و تدوین شده است. تمرکز این ابزار بر ارتباطهای مهم زندگی و روابط جاری افراد با خانوادۀ اصلی است. این پرسشنامه با مقیاس لیکرت در یک طیف 6گزینهای از 1 (ابداً در مورد من صحیح نیست) تا 6 (کاملاً در مورد من صحیح است) درجهبندی شده است. حداکثر نمرۀ پرسشنامه 276 است. نمرۀ کمتر در این پرسشنامه بیانگر سطوح پایینتر تمایزیافتگی است. در پژوهش فخاری و همکاران (2014)، ضریب پایایی با استفاده از روش آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 78/0 محاسبه شد. در پژوهش حاضر، نیز ضریب آلفای کرونباخ 79/0 محاسبه شد که نشانگر پایایی زیاد این پرسشنامه است (Fakhari et al., 2014). فرم کوتاه پرسشنامۀ طرحوارههای ناسازگار اولیه: این پرسشنامه یک ابزار خودگزارشدهی است که توسط یانگ در سال 2003 برای سنجش 15 طرحوارۀ ناسازگار اولیه تهیه شده و شامل 75 عبارت است که در مقیاس لیکرت 6نقطهای نمرهگذاری میشوند. نمرۀ فرد در هر یک از طرحوارهها با جمع نمرات 5 پرسش مربوط به آن طرحواره به دست میآید؛ بنابراین، دامنۀ نمرات فرد در هر طرحواره بین 6 تا 36 است. نمرات بالا نشاندهندۀ وجود طرحوارههای ناسازگار اولیه بیشتر در فرد هستند. اصل پرسشنامه به زبان انگلیسی است که در سال 2004 توسط صاحبی به فارسی برگردانده شده است ( Yousefi et al., 2020). ضریب آلفای کرونباخ این پرسشنامه در پژوهش خراسانیزاده و همکاران (2019) برای زیرمقیاسهای مختلف از 79/0 تا 93/0 (Khorasanizade et al., 2019) و در پژوهش صابونچی و همکاران (2020) 83/0 تا 89/0 محاسبه شده است. در پژوهش حاضر، پایایی این پرسشنامه با استفاده از روش آلفای کرونباخ 77/0 به دست آمد. روش اجرا و تحلیل: قبل از اجرای پژوهش، کد اخلاق[16] اخذ شد. سپس از طریق فراخوان عمومی از زوجین برای شرکت در جلسات آموزشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت دعوت به عمل آمد. از بین زوجینی که برای شرکت در پژوهش اعلام آمادگی کرده بودند و با توجه به معیارهای ورود به پژوهش، 24 زوج انتخاب شدند که به صورت جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه (هر گروه 12 زوج) گمارده شدند. به منظور رعایت ملاحظات اخلاقی، ابتدا موضوع، هدف، روش اجرای پژوهش و شرایط حضور در جلسات آموزشی برای شرکتکنندگان شرح و به پرسشهای آنها پاسخ داده شد. اصل محرمانهبودن اطلاعات توضیح داده شد و پژوهشگر متعهد شد که از دادههای پژوهش فقط در راستای اهداف پژوهش استفاده کند. سپس، رضایتنامۀ شرکت آگاهانه و داوطلبانه در پژوهش توسط شرکتکنندگان تکمیل شد. زوجین گروه آزمایشی به مدت 11 جلسۀ 90دقیقهای در جلسات آموزشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی که به صورت هفتگی و گروهی برگزار شد، شرکت کردند. در ابتدای جلسات، زمان و مکان برگزاری جلسه با توافق شرکتکنندگان تعیین شد. زوجین گروه گواه در لیست انتظار قرار گرفتند و بعد از پایان پژوهش، برای زوجینی که تمایل داشتند، جلسات آموزشی طبق شیوهنامۀ تدوینی برگزار شد (9 زوج). از نمونۀ اولیه، 2 زوج از گروه آموزش به دلیل غیبت بیش از حد مجاز در جلسات آموزشی و 2 زوج از گروه گواه به دلیل عدم تکمیل پرسشنامههای مرحلۀ پسآزمون از نمونه حذف شدند. پرسشنامههای پژوهش در سه مرحله توسط اعضای گروه آزمایشی و گواه تکمیل شدند: مرحلۀ پیشآزمون، قبل از شروع جلسات؛ مرحلۀ پسآزمون، یک هفته بعد از برگزاری آخرین جلسۀ آموزشی و مرحلۀ پیگیری، 45 روز بعد از پایان جلسات. به منظور جلوگیری از تأثیرپذیری زوجین گروه آزمایشی و کنترل از یکدیگر، اعضای هر گروه به صورت جداگانه و در زمانهایی متفاوت برای تکمیل پرسشنامهها در مرحلۀ پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری در مرکز حاضر شدند. برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت که در پژوهش حاضر استفاده شد، یک برنامۀ پیشگیرانۀ سطح اول است که با استفاده از روش مطالعۀ اسنادی[17] توسط پژوهشگر تدوین شد. روش اسنادی یک روش کیفی است که در آن پژوهشگر تلاش میکند با استفادۀ نظاممند و منظم از دادههای اسنادی به کشف، استخراج، طبقهبندی و ارزیابی مطالب مرتبط با موضوع پژوهش خود اقدام کند. ساندلوسکی و باروس[18] روشی هفتگامی را برای مطالعۀ اسنادی معرفی میکنند که در پژوهش حاضر از این روش استفاده شده است (Askary & Dehghani, 2023). این هفت گام عبارتاند از:
[1] differentiation of self [3] my position [4] emotional reactivity [5] emotional fusion [6] emotional cutoff [7] early maladaptive schema (EMS) [8] early adaptive schema (EAS) [9] counterpart [10] Young Schema Questionnaire-3 Short Form (YSQ-S3) [11] Enrich's marital satisfaction questionnaire [12] Olson [13] Fowers [14] differentiation of self inventory [15] Skowron & Friedlander [16] کمیتۀ اخلاق دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک، این پژوهش را با کد اخلاق IR.IAU.ARAK.REC.1400.045تصویب کرده است. [17] documentary research method [18] Sandelowski & Barros [19] critical appraisal skills programme (CASP) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مراجع | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آریاییآذر، ا.، صادقی، م. س.، و موتابی، ف. (1400). بررسی تمایزیافتگی زوجین از خانوادۀ اصلی و نقش آن در پیشبینی الگوهای ارتباطی و رضایت زناشویی در قومیتهای مختلف ایران. خانوادهپژوهی، 17(3)، 368-353. https://doi.org/10.52547/JFR.17.3.353 استیونس، ب.، و رودیگر، ا. (1401). درهمشکستن الگوهای مخرب روابط (عادله صمیمی، سعاده ملک عسگری و مریم هدایتی، مترجمان). انتشارات ارجمند. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2016). اصغرنیا، ل.، و رمضانی، م. آ. (1399). ارزیابی نقش میانجی تعارضات هیجانی در رابطۀ بین تمایزیافتگی و رضایت زناشویی در افراد متأهل شهر تهران. ایدههای نوین روانشناسی، 11(7)، 147-165. http://jnip.ir/article-1-423-fa.html اولیا، ن.، فاتحیزاده، م.، و بهرامی، ف. (1402). آموزش غنیسازی زندگی زناشویی. نشر دانژه. باباصفری، ع.، آتشپور، س. ح.، و یوسفی، ز. (1402). اثربخشی زوجدرمانی تلفیقی سیستمی-راهحلمحور بر رضایت زناشویی و روابط خانوادگی زوجین. فصلنامۀ پژوهشهای نوین روانشناختی، 18(69)، 42-35. باشی عبدلآبادی، ح.، آهی، ق.، اصلذاکر، م.، شهابیزاده، ف.، و نصری، م. (1401). نقش میانجی خود تمایزیافتگی و تنظیم شناختی هیجان در ارتباط کیفیت روابط ابژه با رضایت زناشویی. پژوهشهای روانشناسی بالینی و مشاوره، 12(2)، 46-25. https://doi.org/10.22067/tpccp.2022.72289.1158 جهاندوست، س.، علاءالدینی، ز.، و براتی، ه. (1399). نقش هوش موفق و همدلی عاطفی در رضایت زناشویی با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر سن. فرهنگ مشاوره و رواندرمانی، 11(1)، 156-139. https://doi.org/10.22054/qccpc.2020.44144.2174 حیدری، ن.، و ساعدی، س. (1399). اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر بر رضایتمندی زناشویی، سبک عشقورزی و شادکامی زوجین. سلامت اجتماعی، 7(2)، 200-191. خراسانیزاده، ع.، پورشریفی، ح.، رنجبریپور، ط.، باقری، ف.، و پویامنش، ج. (1398). الگوی ساختاری رابطۀ بین الگوهای ارتباط والد-فرزند و طرحوارههای ناسازگار اولیه با میانجیگری سبکهای دلبستگی. فصلنامۀ روانشناسی کاربردی، 13(1)، 76-55. دستمردی، ز.، مقتدر، ل.، و اکبری، ب. (1402). مقایسۀ اثربخشی درمان تحلیل رفتار متقابل و شفقت به خود بر حرمت خود و تمایزیافتگی در دانشجویان دارای شکست عاطفی. سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت، 7(1)، 187-176. https://www.islamiilife.com/article_185272.html زهراکار، ک.، و جعفری، ف. (1402). مشاورۀ خانواده (مفاهیم، تاریخچه، فرایند و نظریهها). انتشارات ارسباران. سالاری، ف.، معینیزاده، م.، و اصغری ابراهیمآباد، م. ج. (1402). نقش کمالگرایی در پیشبینی رضایت زناشویی افراد متأهل با میانجیگری نشخوار فکری. پژوهشهای روانشناسی بالینی و مشاوره، 13(2)، 20-5. سلطان الکتابی، م. ع.، و دشتی، م. (1400). آموزش زندگی خانواده. انتشارات نوشته. سیدمجیدی، س.، صالحی، ک.، مدنی، ی.، و شاهمرادی، س. (1402). شناسایی مؤلفههای زیربنایی در شکلگیری تمایزیافتگی خود: یک مطالعۀ کیفی. فصلنامۀ پژوهش در سلامت روانشناختی، 19(1)، 30-15. صابونچی، ف.، دوکانهایفرد، ف.، و بهبودی، م. (1399). الگوی ساختاری رضایت زناشویی بر اساس سبکهای دلبستگی و طرحوارههای ناسازگار اولیه با میانجیگری هیجانخواهی. فصلنامۀ روانشناسی کاربردی، 14(1)، 138-119. https://doi.org/10.52547/apsy.14.1.119 عزیزی، م.، و حاجیعلیزاده، ک. (1402). نقش تعدیلکنندۀ خود تمایزیافتگی در ارتباط بین سوءرفتار هیجانی و سبک دلبستگی با رضایت زناشویی زوجین. خانوادهپژوهی، 19(1)، 58-45. https://doi.org/10.48308/JFR.19.1.45 عسکری، ف.، و دهقانی، م. (1401). شناسایی عوامل تأثیرگذار بر روش تدریس معکوس در نظام آموزش عالی بر اساس رویکرد فراترکیب. پژوهشهای برنامۀ درسی، 12(2)، 27-1. https://doi.org/10.22099/jcr.2023.6954 فخاری، ن.، لطیفیان، م.، و اعتماد، ج. (1393). بررسی ویژگیهای روانسنجی فرم کوتاه پرسشنامۀ تمایزیافتگی خود در دانشجویان ایرانی. فصلنامۀ اندازهگیری تربیتی، 5(3)، 58-35. فریش، م. (1399). رواندرمانی مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی (اکرم خمسه، مترجم). انتشارات ارجمند. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2016). گرینبرگ، ل.، و گلدمن، ر. (1401). زوجدرمانی هیجانمدار (محمد آرش رمضانی و همکاران، مترجمان). نشر ویرایش. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2008). گلدنبرگ، ه.، و گلدنبرگ، ا. (1402). خانوادهدرمانی (مهرداد فیروزبخت، مترجم). انتشارات رسا. (سال انتشار اثر اصلی 2014). لوئیس، ج. ف.، و لوئیس، ک. م. (1402). فرزندپروری باکفایت (با رویکرد طرحوارهدرمانی) (سید مهدی موسوی موحد، مترجم). انشارات ارجمند. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2015). معصومیتبار، ز.، افشارینیا، ک.، امیری، ح.، و حسینی، س. س. (1399). بررسی اثربخشی طرحوارۀ درمانی هیجانی بر مشکلات تنظیم هیجانی و رضایت زناشویی بانوان ناسازگار در دهۀ اول زندگی. علوم روانشناختی، ۱۹(95)، 1506-1497. http://psychologicalscience.ir/article-1-732-fa.html مگیار-موئه، ج. ل. (1400). مداخلات روانشناسی مثبتنگر : راهنمای درمانگر (علی اکبر فروغی، جلیل اصلانی و سحر رفیعی، مترجمان). انتشارات ارجمند. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2009). مهرطلب، پ.، داودی، ح.، و تقوایی، د. (1402). بررسی ویژگیهای روانسنجی پرسشنامۀ طرحوارۀ مثبت یانگ در جامعۀایران. پژوهشهای روانشناسی بالینی و مشاوره، 13(2)، 80-57. https://doi.org/10.22067/tpccp.2024.82249.1494 نجفی، س.، دلشاد نوغابی، ع.، رجبزاده، ف.، و دانشفر، م. (1403). تأثیر آموزش شادکامی بر رضایت زناشویی دانشجویان. تحقیقات نظام سلامت، ۲۰(1)، 38-32. نف، ک. (1402). شفقت خود: شیوهای اثباتشده برای مهربانبودن با خود (الهام موسویان، مترجم). انتشارات ارجمند. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2011). نورمحمدی، ژ.، و پورسید آقایی، ز. س. (1402). مقایسۀ اثربخشی درمان ذهنآگاهی مبتنی بر فعالسازی طرحوارههای معنوی اسلامی با واقعیت درمانی بر رضایتمندی زناشویی زنان درگیر تعارض. فصلنامۀ علمیپژوهشی سبک زندگی اسلامی، 7(4). 72-55. نیکویی، م.، آذربایجانی، م.، و فرحبخش، ک. (1397). تدوین پروتکل درمانی بر اساس «ذهنآگاهی» مبتنی بر فعالسازی «طرحوارههای معنوی-اسلامی» در «رضایتمندی زناشویی» دانشجویان. مطالعات اسلام و روانشناسی، 12(22)، 84-63. https://doi.org/10.30471/psy.2018.1486 نیکویی، م.، آذربایجانی، م.، و فرحبخش، ک. (1398). مقایسۀ اثربخشی ذهنآگاهی مبتنی بر فعالسازی طرحوارههای معنوی ـ اسلامی با درمان تصویرسازی ارتباطی بر رضایتمندی زناشویی. فصلنامۀ روانشناسی و دین، 12(4)، 84-69. https://ravanshenasi.nashriyat.ir/node/514 نیلاب، ر.، قنبری هاشمآبادی، ب. ع.، و کیمیایی، س. ع. (1398). اثربخشی رویکرد بوئن بر ارتقای تمایزیافتگی خود و رضایت زناشویی در زنان ترک و ترکمن. پژوهشهای روانشناسی بالینی و مشاوره، 9(1)، 57-41. هیز، ا.، و اسمیت، ا. (1403). از ذهنت بیرون بیا و زندگی کن (علی صاحبی و مهدی اسکندری، مترجمان). دانژه. (تاریخ انتشار اثر اصلی 2005). یانگ، ج.، کلوسکو، ژ.، و ویشار، م. (1403). طرحوارهدرمانی: راهنمای کاربردی برای متخصصین بالینی (حسن حمیدپور و زهرا اندوز، مترجمان). ارجمند. (سال انتشار اثر اصلی 2003). یوسفی، م.، چراغی، م.، و پناغی، ل. (1399). پیشبینی اضلاع مدل سهگانۀ خانواده با استفاده از طرحوارههای ناسازگار اولیۀ همسران. روانشناسی خانواده، 7(1)، 38-19. References Aryaee Azar, A., Sadeghi, M. S., & Moutabi, F. (2021). The Differentiation of Couples from the Original Family and Its Role in Predicting the Communication Patterns and Marital Satisfaction in Different Ethnic Groups in Iran. Journal of Family Research, 17(3), 353-368. Asgharnia, L., & Ramezani, M. A. (2021). Evaluating the mediating Role of Emotional conflicts in the Relationship between Differentiation and Marital Satisfaction in Married People in Tehran city. New Ideas in Psychology, 11(7), 1-13. http://jnip.ir/article-1-423-fa.html [In Persian] Askary, F., & Dehghani, M. (2023). Identifying the factors affecting the flipped teaching method in the higher education system based on the meta synthesis approach. Journal of Curriculum Research, 12(2), 1-27. https://doi.org/10.22099/jcr.2023.6954 [In Persian] Azizi, M., & Hajializadeh, K. (2023). The moderating role of self-differentiation in the relationship between emotional abuse and attachment style with marital satisfaction of couples. Journal of Family Research, 19(1), 45-58. Babasafari, A., Atashpour, H., & Yousefi, Z. (2023). Evaluating the effectiveness of the combination of systemic and solution-focused couple therapies on marital satisfaction and family relationships of couples. Journal of Modern Psychological Researches, 18(69), 35-42. Bach, B., Lockwood, G., & Young, J. E. (2018). A new look at the schema therapy model:organization and role of early maladaptive schemas. Cognitive Behaviour Therapy, 47(4), 328-349. https://doi.org/10.1080/16506073.2017.1410566 Bandura, A. (1994). Social cognitive theory and exercise of control over HIV infection. In Preventing AIDS: Theories and methods of behavioral interventions (pp. 25-59). Springer. Bashi Abdolabadi, H., Ahi, G., Asle Zaker, M., Shahabi zade, F., & Nasri, M. (2022). The Mediating Role of Self-Differentiation and Cognitive Emotion Regulation in the Relationship between the Quality of Object Relationships and Marital Satisfaction. Research in Clinical Pcychology and Counseling, 12(2), 25-46. https://doi.org/10.22067/tpccp.2022.72289.1158 [In Persian] Çelik, E., Çelik, B., Yavaş, Ş., & Süler, M. (2022). Investigation of marital satisfaction in terms of proactive personality, meaning in life, offense-specific forgiveness. International Journal of Psychology and Educational Studies, 9(1), 1-11. Chi, D., Du, X., Ma, H., Wang, Y., Zhang, Y., & Zhong, H. (2022). Validity and reliability of the Chinese version of the Young positive schema questionnaire. Frontiers in Psychology, 13. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.1048954 Çinar, S. E., Boyali, C., & Özkapu, Y. (2022). The relationship between posttraumatic growth and psychological resilience in the Covid-19 pandemic: the mediating role of cognitive flexibility and positive schemas. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 12, 1-17. https://doi.org/10.17066/tpdrd.1095688 Dastmardi, Z., Moghtader, L., & Akbari, B. (2023). Comparing the Effectiveness of Mutual Behavior Analysis and Self-Compassion Therapy on Self-Esteem and Differentiation in Students with Emotional Failure. Islamic Life Style Centered on Health, 7(1), 176-187. https://www.islamiilife.com/article_185272.html [In Persian] Davis, M. J., & Bibace, R. (1999). Dating couples and their relationships: intimacy and contraceptive use. Adolescence, 34, 1-7. Elliott, C. H., & Lassen, M. K. (1997). A schema polarity model for case conceptualization, intervention, and research. Clinical Psychology: Science and Practice, 4(1), 12. Erikson, E. H. (1950). Childhood and society. New York: Norton. Fakhari, N., Latifian, M., & Etemd, J. (2014). A Study of Psychometric Properties of the Executive Skills Scale for Pre-School Children (Parent Form). Quarterly of Educational Measurement, 5(3), 35-58. https://jem.atu.ac.ir/article_268.html [In Persian] Frisch, M. B. (2020). Quality of life therapy (A. Khamseh, Trans.). Arjmand. (Original work published at 2016). [In Persian] Ghaibi, E., Soltani Manesh, M. R., Jafari Dezfouli, H., Zarif, F., Jafari, Z., & Gilani, Z. (2022). Comparison of marital satisfaction, emotional divorce and religious commitment among nurses and staff of Ahvaz Government Hospitals. Eurasian Journal of Chemical, Medicinal and Petroleum Research, 1(1), 33-39. https://doi.org/10.5281/zenodo.7353470 Goldenberg, H., & Goldenberg, I. (2023). Family Therapy (M. Firoozbakht, Trans.). Rasa. (Original work published at 2014). [In Persian] Greenberg, L. S., & Goldman, R. N. (2023). Emotion-Focused Couple Therapy (M. A Ramezani et al., Trans.). Virayesh. (Original work published at 2008). [In Persian] Hayes, S., & Smith, S. (2024). Get out of your mind and into your life (A. Sahebi & M. Eskandari, Trans.). Danjeh. (Original work published at 2005). [In Persian] Heydari, N., & Saedi, S. (2019). The Effectiveness of Positive Psychotherapy on Marital Satisfaction, Love-Making Styles and Happiness among Couples. Community Health, 7(2), 191–200. https://doi.org/10.22037/ch.v7i2.25259 [In Persian] Huckstepp, T. J., Allen, A., Maher, A. L., Houlihan, C., & Mason, J. (2023). Factor structure of the Young Positive Schema Questionnaire in an eating disorder sample. Eating and Weight Disorders-Studies on Anorexia, Bulimia and Obesity, 28(1), 13. https://doi.org/10.1007/s40519-023-01549-0 Jahandoost, S., Alaedini, Z., & Barati, H. (2020). The role of successful intelligence and emotional empathy in marital satisfaction Considering the moderating role of age. Counseling Culture and Psycotherapy, 11(1), 139-156. https://doi.org/10.22054/qccpc.2020.44144.2174 [In Persian] Kabat-Zinn, J. (2015). Mindfulness. Mindfulness, 6(6), 1481-1483. https://doi.org/10.1007/s12671-015-0456-x Khorasanizade, A., Poursharifi, H., Ranjbari Pour, T., Bagheri, F., & Poya Manesh, J. (2019). Structural pattern of the relationship between parent-child relation patterns and early maladaptive schemas with the mediating role of attachment styles. Applied Psychology, 13(1), 55-76. Lazarus, R. S. (1999). The cognition–emotion debate: A bit of history. In T. Dalgleish & M. J. Power (Eds.), Handbook of cognition and emotion (pp. 3–19). John Wiley & Sons Ltd. Lockwood, G., & Perris, P. (2012). A new look at core emotional needs. In M.van Vreeswijk, J. Broersen, & M. Nadort (Eds.), The Wiley-Blackwell handbook of ST: Theory, research and science (pp. 41-66). Wiley-Blackwell. Louis, J. P., & Louis, K. M. (2024). Good enough parenting: An in-depth perspective on meeting core emotional needs and avoiding exasperation (S. M. Mousavi Movahed, Trans.). Arjmand. (Original work published at 2015). [In Persian] Louis, J. P., Wood, A. M., Lockwood, G., Ho, M. R., & Ferguson, E. (2018). Positive clinical psychology and Schema Therapy(ST): The development of the Young Positive Schema Questionnaire(YPSQ) to complement the Young Schema Questionnaire 3 Short Form(YSQ-S3). Psychological Assessment, 30(9), 1199-1213. https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/pas0000567 Magyar-Moe, J. L. (2021). Therapist's guide to positive psychological interventions (A. A. Foroughi, J. Aslani & S. Rafiee). Arjmand. (Original work published at 2009). [In Persian] Masumi Tabar, Z., Afshariniya, K., Amiri, H., & Hosseini, S. A. (2020). The effectiveness of emotional schema therapy on emotional regulation problems and marital satisfaction of maladaptive women of the first decade of life. Journal of Psychological Science, 19(95), 1497-1506. Mayer, A. (2020). The development of our sense of self as a defense against invading thoughts: From Buddhist psychology to psychoanalysis. New Ideas in Psychology, 58. Mehrtalab, P., Davudi, H., & Taghvaei, D. (2024). Investigation of Psychometric Properties of Young Positive Schema Questionnaire (YPSQ) in Iranian Society. Research in Clinical Psychology and Counseling, 13(2), 57-80. https://doi.org/10.22067/tpccp.2024.82249.1494 [In Persian] Minuchin, S. (2018). Structural family therapy. In Families and family therapy (pp. 1-11). Routledge. Najafi, S., Delshad-Noghabi, A., Rajabzadeh, F., & Daneshfar, M. (2024). The Effect of Happiness Training on Students' Marital Satisfaction. Journal of Health System Research, 20(1), 32-38. Neff, K. (2023). Self-compassion: The proven power of being kind to yourself (E. Moosavian, Trans). Arjamnd. (Original work published at 2011). [In Persian] Nikouy, M., Azarbaijani, M., & Farahbakhsh, K. (2018). The Formulation of a Therapy Protocol According to the Mindfulness Based on the Activation of Spiritual-Islamic Schemas in the Students' Marital Satisfaction. Studies in Islam and Psychology, 12, 63-84. Nikouy, M., Azarbaijani, M., & Farahbakhsh, K. (2019). Comparing the effectiveness of mindfulness based on the activation of spiritual-Islamic schemas with relational imagery therapy on marital satisfaction. Ravanshenasi & Din, 12(4), 69-84. https://ravanshenasi.nashriyat.ir/node/514 [In Persian] Nilab, R., Ghanbari Hashem Abadi, B., & Kimiaee, S. (2019). The Effectiveness of Bowen's Approach on Self- Differentiation and Marital Satisfaction among Turkish and Turkmen Women. Research in Clinical Psychology and Counseling, 9(1), 34-50. https://doi.org/10.22067/ijap.v9i1.62325 [In Persian] Nurmohammadi, Z., & Pourseyed Aghaei, Z. S. (2023). Comparing the Effectiveness of Mindfulness Therapy Based on the Activation of Spiritual-Islamic Schemas with Reality Therapy on the Marital Satisfaction of Women Involved in Conflict. Islamic lifestyle with a focus on health, 7(4), 55-72. Oulia, N., Bahrami, F., & Fatehizadeh, M. (2023). Marital enrichment training. Danjeh. [In Persian] Özhan, M. B. (2022). The relationships between positive schemas and psychological well-being in university students: An investigation of the mediating variable role of self-esteem: The relationships between positive schemas and psychological well-being. International Journal of Curriculum and Instruction, 14(3), 2612-2635. https://ijci.globets.org/index.php/IJCI/article/view/1021/553 Peleg, O., & Messerschmidt-Grandi, C. (2019). Differentiation of self and trait anxiety: A cross-cultural perspective. International Journal of Psychology, 54(6), 816-827. Rempel, J. K., Ross, M., & Holmes, J. G. (2001). Trust and communicated attributions in close relationships. Journal of Personality and Social Psychology, 81(1), 57. Saboonchi, F., Dokanei Fard, F., & Behbodi, M. (2020). Structural model of marital satisfaction based on attachment styles and early maladaptive schemas with mediation of sensation seeking. Applied Psychology, 14(1), 119-138. Salari, F., Moeenizadeh, M., & Asghari Ebrahimabad, M. J. (2024). The role of perfectionism in predicting marital satisfaction of married people with the mediation of rumination. Research in Clinical Psychology and Counseling, 13(2), 5-20. Seyyed Majidi, S., Salehi, K., Madani, Y., & Shahmoradi, S. (2023). Identifying the basic components in the formation of self-differentiation: A qualitative study. Research in Psychological Health, 17(1), 15-30. http://rph.khu.ac.ir/article-1-4357-fa.html [In Persian] Soltanolketabi, M. A., & Dashti, M. (2023). Family Life Training: Neveshteh. [In Persian] Stevens, B., & Roediger, E. (2022). Breaking negative relationship patterns (A. Samimi, S. Malekasgar & M. Hedayati, Trans.). Arjmand. (Original work published at 2016). [In Persian] Tahan, M., Saleem, T., Moshtagh, M., Fattahi, P., & Rahimi, R. (2020). Psychoeducational Group Therapy for sexual function and marital satisfaction in Iranian couples with sexual dysfunction disorder. Heliyon, 6(7). https://doi.org/10.1016/j.heliyon.2020.e04586 Videler, Arjan C., van Royen, Rita J. J., Legra, Marjolein, J. H., & Ouwens, Machteld, A. (2020). Positive schemas in schema therapy with older adults: clinical implications and research suggestions. Behavioural and Cognitive Psychotherapy, 48(4), 1-11. Whisman, M. A., Sbarra, D. A., & Beach, S. R. (2021). Intimate relationships and depression: Searching for causation in the sea of association. Annual Review of Clinical Psychology, 17(1), 233-258. https://doi.org/10.1146/annurev-clinpsy-081219-103323 Young, J. E., Klosko, J. S., & Weishaar, M. E. (2024). Schema therapy: A practitioner's guide (H. Hamidpoor & Z. Andooz, Trans.). Arjmand. (Original work published at 2003). [In Persian] Yousefi, M., Cheraghi, M., & Panaghi, L. (2020). Predicting sides of Family Triad Model by spouses early maladaptive schemas. Iranian Journal of Family Psychology, 7(1), 19-38. [In Persian] Zahrakar, K., & Jafari, F. (2023). Family Counselling (Concept, History, Process & Theories). Arasbaran. [In Persian]
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 857 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 437 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||