شگردها و فنون زبانی و بلاغی تضمین‌ شعر فارسی در کتاب کلیله‌و‌دمنه

منابع

1. پاکدل، محمدعلی (1379). گویندگان اشعار فارسی کلیله‌‌و‌دمنه، پایان‌نامة کارشناسی ارشد دانشگاه اصفهان، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، استاد راهنما دکتر اسحاق طغیانی.
2. حمیدالدین بلخی، ابوبکربن‌عمربن‌محمود. (1389). مقامات حمیدی، تصحیح رضا انزابی‌نژاد، تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
3. خطیبی، حسین (1386). فن نثر در ادب پارسی، تهران: زوار.
4. رادویانی، محمدبن‌عمر (1380). ترجمان البلاغه، به تصحیح احمد آتش، تهران: انجمن آثار مفاخر فرهنگی.
5. رونی، ابوالفرج (1347). دیوانابوالفرجرونی، به تصحیح محمود مهدوی دامغانی، مشهد: کتابفروشی باستان
6. سعدی، مصلح‌الدین (1377). گلستان، به تصحیح و توضیح غلامحسین یوسفی، تهران: خوارزمی.
7. سلمانی، مهدی (1395). «کتاب‌شناسی کلیله‌و‌دمنه در زبان فارسی»، آینة پژوهش، دورة 27، شمارة 1: 1-12.
8. سنایی، ابوالمجد مجدود بن‌ آدم (1377). حدیقة‌الحقیقه و شریعة‌الطریقه، به تصحیح محمدتقی مدرس رضوی، تهران: دانشگاه تهران.
9. ___________ (1375). دیوان اشعار، به اهتمام پرویز بابایی، تهران: نگاه.
10. شمس‌العلما گرکانی، محمدحسین (1377). ابداع‌البدایع، به تصحیح حسین جعفری، تبریز: احرار.
11. ظفری، ولی‌الله (1371). «تضمین شعر در کلیله‌و‌دمنه»، مجلة معارف، شمارة 26.
12. عوفی، سدیدالدین محمد (1324 ه.ق.). لباب‌الالباب، به تصحیح ادوارد جی براون و مقدمة محمد قزوینی، تهران: هرمس.
13. کاردگر، یحیی (1396). فن بدیع در زبان فارسی، تهران: صدای معاصر.
14. کرمی، محمدحسین (1395). «بررسی میزان تأثیر محتوای اشعار بر انتخاب وزن در قصاید فارسی پیش از مغول»، فنون ادبی، شمارة 17: 17-32.
15. مسعود سعد سلمان (1384). دیوان اشعار، به اهتمام پرویز بابایی، تهران: نگاه.
16. معزّی، ابوعبداﷲ محمدبن عبدالملک (1362). کلیات دیوان معزّی، به مقدمه و تصحیح ناصر هیّری، تهران: مرزبان.
17. نجم رازی، عبدالله بن محمد (1377). مرصادالعباد، به تصحیح محمدامین ریاحی، تهران: علمی‌فرهنگی.
18. نصرالله منشی، ابوالمعالی (1386). کلیله‌ودمنه، به تصحیح مجتبی مینوی، تهران: امیرکبیر.
19. همایی، جلال‌الدین (1373). فنون بلاغت و صناعات ادبی،تهران: هما.
20. یوسفی، غلامحسین (1375). دیداری با اهل قلم، تهران: علمی.